Bitez sahilinde güneş batmak üzereydi. Yusuf, iskele kenarındaki bankta oturmuş, telefonunu elinde çeviriyordu. Mesajı atalı kırk dakika olmuştu. Kalabalık dağılmış, geriye sadece birkaç kişi kalmıştı.
Kadın, uzaktan yürüyerek geldi. Adı Seda’ydı. Üzerinde ince bir hırka, saçları dağınık, makyajı yok gibiydi. Yusuf’un yanına oturdu. “Geç kaldım” dedi. Yusuf “Önemli değil” diye karşılık verdi.
Bir süre konuşmadılar. Deniz yavaş yavaş koyu maviye dönüyordu. Seda, “Ne kadar kalmamı istiyorsun?” diye sordu. Yusuf omuz silkti. “Bir saat, belki biraz fazla.” Seda başını salladı.
Yürüdüler. Sahil boyunca, ayakkabılarını çıkarmadan, yavaş adımlarla. Seda ara sıra bir şeyler anlattı: Bodrum’da nasıl yaşadığını, yazın bitmesini beklediğini, kışın daha çok sevdiğini. Yusuf dinledi. Kendi hayatından bahsetmedi. Seda da sormadı.
Bir kayalığın kenarında oturdular. Güneş tamamen battı. Seda, “Sen burada mı yaşıyorsun?” diye sordu. Yusuf hayır dedi. “Sadece birkaç gün.” Seda “Anladım” demekle yetindi.
Bir saat dolmadan Seda ayağa kalktı. “Ben gideyim.” Yusuf da kalktı. Seda dönerken kısa bir bakış attı. “Bir daha yazarsan… belki yine gelirim. Bu saatte.” Sonra sahilin karanlığına karıştı.
Yusuf banka geri döndü. Telefonundaki isim duruyordu: Bodrum Escort – Seda. Bitez’teki o gün batımı, ne uzun bir gece ne de unutulmaz bir olaydı. Sadece birinin yanında, fazla konuşmadan denizi izlemekti. O kadar.